Liturgiczna modlitwa zanoszona do Boga w tym szczególnym czasie jakim jest Nadzwyczajny Jubileuszowy Rok Miłosierdzia Bożego, niech będzie pochyleniem się nad grobami braci i sióstr, którzy przez chrzest święty włączeni zostali we wspólnotę Kościoła i zostali zanurzeni w śmierć Chrystusa, która nie jest zakończeniem życia, ale jak modlimy się i wyznajemy, jest tylko przejściem do nowego lepszego życia, a nasza rozłąka ze zmarłymi jest tylko przejściowa.
Wspominając wydarzenia, które wpisały się w historię żyjących obok siebie od stuleci narodów, a szczególnie Polaków i Ukraińców, przywołajmy fragment wspólnej deklaracji z dnia 28 czerwca 2013 r., podpisanej w Warszawie przez zwierzchników Kościołów rzymskokatolickiego i greckokatolickiego z Polski i Ukrainy, którzy w przed dzień siedemdziesiątej rocznicy wydarzeń wołyńskich, tak napisali: „Pragniemy dzisiaj oddać hołd niewinnie pomordowanym, ale i przepraszać Boga za popełnione zbrodnie oraz raz jeszcze wezwać wszystkich, Ukraińców i Polaków, zamieszkujących zarówno na Ukrainie, jak i w Polsce oraz gdziekolwiek na świecie, do odważnego otwarcia umysłów i serc na wzajemne przebaczenie i pojednanie.”
Dopełnieniem tego niech będą słowa św. Jan Paweł II, który powiedział: „Niech dzięki oczyszczeniu pamięci historycznej wszyscy będą gotowi stawiać wyżej to, co jednoczy, niż to, co dzieli”. Słowa Wielkiego Papieża, stanowią dla nas najlepszą podpowiedź jak ma wyglądać droga pojednania. Jest ona tylko jedna, to droga prawdy, ponieważ prawda jednoczy, a nieprawda dzieli.
W takim też duchu, zwracam się do Was bracia i siostry, abyśmy oddali hołd i uczcili pamięć tych co ponieśli nagłą i niespodziewaną śmierć oraz wyrazili uznanie dla tych, którzy ryzykując życiem, ratowali bliźnich przed zagładą lub też w inny sposób stawali w ich obronie w tych dramatycznych czasach.
Proszę również abyśmy oprócz modlitwy zadbali o miejsca pamięci, jakimi są cmentarze i zbiorowe mogiły. Wiele z nich zostało odkrytych i doczekało się uporządkowania, wiele czeka jeszcze na godne upamiętnienie. Podejmijmy próbę odszukania takich miejsc i ustawienia chociażby krzyża, znaku wiary, miłości i przebaczenia.
W duchu pojednania i przebaczenia stańmy we wspólnocie Kościoła i zawołajmy: „Dla Jego bolesnej męki, miej miłosierdzie dla nas i całego świata”, a szczególnie dla tej części świata, w której zabrakło miłości bliźniego a sercami zawładnęło zło niosące śmierć i zniszczenie.
Pochylając się nad historią naszych braci i sióstr prośmy: „Dobry Jezu a nasz Panie, daj im wieczne spoczywanie”. Amen.
Lwów, 8 lipca 2016 roku
Arcybiskup Mieczysław Mokrzycki
Metropolita Lwowski
Przewodniczący Rzymsko-Katolickiego Episkopatu Ukrainy