Umiłowani Diecezjanie Archidiecezji Lwowskiej!
Wraz z pierwszą niedzielą Adwentu rozpoczynamy święty czas czuwania, oczekiwania i duchowego odnowienia. Adwent jest bowiem jednym z najpiękniejszych okresów roku liturgicznego: jest czasem, w którym Kościół budzi w sercach wierzących pragnienie Boga, tęsknotę za Jego bliskością oraz gotowość do przyjęcia Tego, który przychodzi jako Światłość świata i Książę pokoju.
W tym roku Adwent nabiera dla naszej archidiecezji szczególnej głębi i powagi, ponieważ przeżywamy go w blasku kończącego się Roku Jubileuszowego, w dziękczynieniu za 650 lat istnienia Metropolii Lwowskiej, w radosnym oczekiwaniu na 35. rocznicę odnowienia struktur Kościoła rzymskokatolickiego w Ukrainie, a także na progu wielkiego wydarzenia duchowego – Roku 2026 poświęconego Najświętszemu Sercu Pana Jezusa, który będzie nawiązywał do aktu zawierzenia naszej archidiecezji dokonanego przez św. Józefa Bilczewskiego w 1918 roku.
Pragnę więc skierować do Was słowo pasterskiego umocnienia, wdzięczności i zaproszenia do duchowej odnowy.
Moi Drodzy!
Kościół w liturgii Adwentu wzywa: „Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego!” W tych słowach zawarta jest istota tego okresu. Mamy otwierać serca na przemieniającą łaskę Boga i na nowo rozpalić w sobie żywą wiarę.
Chrystus przychodzi do nas w tajemnicy Betlejemskiej Nocy, w sakramentach Świętego Kościoła, w Słowie Bożym, w drugim człowieku i wreszcie przyjdzie w chwale na końcu czasów.
Każdy Adwent przypomina nam, że nie wolno zadowalać się tylko wiarą powierzchowną. Chrystus wchodzi tam, gdzie jest miejsce. Stąd moją serdeczną prośbą do Was, Umiłowani, jest troska o prawdziwie duchowe przeżycie tego okresu jako czasu modlitwy, odnowienia rodzinnego życia duchowego, pojednania w sakramencie pokuty, uczestniczenia w Roratach, pomocy ubogim i potrzebującym, szczególnie dotkniętym cierpieniem spowodowanym trwającą wojną.
Adwent to czas, w którym serce człowieka staje się nowym Betlejem – miejscem przyjęcia Syna Bożego, który rodzi się pośród nocy, aby przynieść światu światło i pokój. W czasie, gdy Ukraina wciąż doświadcza bólu i przemocy, potrzebujemy tego światła bardziej niż kiedykolwiek.
Dlatego proszę Was: nie traćcie nadziei, nie pozwólcie, aby ciemność lęku zapanowała nad sercem, patrzcie na Jezusa, który jest Emmanuelem - Bogiem z nami. To On daje pokój, który przewyższa wszelki rozum.
Umiłowani Bracia i Siostry!
Wkraczając na adwentowe drogi, uświadommy sobie, że przeżywamy ostatnie tygodnie Roku Jubileuszowego, który miał nas prowadzić ku głębszemu doświadczeniu Bożego miłosierdzia, przebaczenia oraz otwarcia serca na działanie łaski.
Kościół w Roku Jubileuszowym stawia pytania zasadnicze - Jak przeżyliśmy ten czas łaski? Czy pozwoliliśmy, aby Bóg przemienił nasze myślenie, nasze relacje, nasze wybory? Czy skorzystaliśmy z daru odpustów, spowiedzi, modlitwy jubileuszowej? I wreszcie - czy ten rok pobudził nas do większej miłości wobec bliźnich?
Jeśli ktoś nie zdążył, jeśli ktoś ociągał się lub oddalił - jeszcze jest czas. Jeszcze można wejść na drogę jubileuszowych łask. Jeszcze można wrócić do Boga, który „nie gasi knotka o nikłym płomyku i trzciny nadłamanej nie dołamuje”.
Zachęcam Was gorąco - zakończmy Rok Jubileuszowy z sercem otwartym, pojednanym i gotowym do przyjęcia Bożego pokoju. W dniach, które pozostały, podejmijmy modlitwę wdzięczności i zawierzenia.
W mijającym roku dziękowaliśmy również za 650 lat istnienia Metropolii Lwowskiej, jednego z najstarszych i najważniejszych ognisk chrześcijaństwa na ziemiach naszej części Europy.
To tutaj, we Lwowie, przez wieki dojrzewała wiara pokoleń. To tutaj modlili się święci, duszpasterze, osoby zakonne i wierni, którzy nierzadko w czasach trudnych pozostawali wierni Chrystusowi.
Wielowiekowa historia naszej metropolii zobowiązuje nas do tego, byśmy byli ludźmi pokoju, nadziei i odpowiedzialności za przyszłość Kościoła. Dziękuję Wam wszystkim za to, że dziś podtrzymujecie ten płomień wiary.
Kochani Bracia i Siostry!
Za kilka tygodni obchodzić będziemy wielką rocznicę 35 lat od odnowienia struktur Kościoła rzymskokatolickiego w Ukrainie. To wydarzenie, o którym musimy pamiętać z wdzięcznością, a szczególnie ta wdzięczność należy się św. Janowi Pawłowi II. To On odnowił oblicze naszego Kościoła.
Uczynił to po latach ucisku, ateizacji, represji wobec kapłanów, osób zakonnych i wiernych. To dzięki Jego odważnej decyzji Bóg dał nam nowy czas - czas odbudowy świątyń, parafii, wspólnot, seminariów; czas powrotu do życia sakramentalnego; czas, w którym na nowo mogliśmy głosić Ewangelię i swobodnie wyznawać wiarę.
Dziękuję wszystkim, którzy przez te lata odbudowywali Kościół na Ukrainie, a szczególnie pierwszemu powojennemu pasterzowi, świętej pamięci kardynałowi Marianowi Jaworskiemu, którego setną rocznicę urodzin będziemy obchodzili w nadchodzącym roku, oraz wszystkim, którzy przechowywali w domach tradycje chrześcijańskie, modlitwę i pamięć o Kościele.
Ta rocznica jest wezwaniem, abyśmy i dziś – w czasie wojny, lęku i niepewności – nie utracili nadziei, ale ufnie budowali Kościół żywy, silny, wierny Chrystusowi.
Aby tak się stało, już teraz zapowiadam kolejne ważne wydarzenie, a mianowicie rok 2026, poświęcony Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Będzie to rok wyjątkowy, ponieważ wpisuje się w wielką tradycję duchową naszej archidiecezji.
W 1918 roku, po zakończeniu I wojny światowej, św. Józef Bilczewski, arcybiskup lwowski, dokonał uroczystego zawierzenia Archidiecezji Lwowskiej Najświętszemu Sercu Jezusa. Dokonał tego w chwili wielkiego zniszczenia, chaosu wojennego i moralnego zagubienia. Uczynił to, ponieważ widział w Sercu Jezusowym jedyne źródło odnowy.
W swoich homiliach przypominał: „Im bardziej świat odrzuca prawo miłości, tym bardziej Kościół winien uciekać się do Serca Zbawiciela, bo w Nim jest ratunek i zwycięstwo.” Mówił także: „Kto oddaje swe życie Sercu Jezusowemu, ten znajduje pokój, którego świat dać nie może. To Serce jest szkołą miłosierdzia, przebaczenia i gorliwości apostolskiej.” A w liście do wiernych pisał: „W Sercu Pana Jezusa jest moc odnowienia rodzin, parafii i całych narodów. Nie lękajcie się więc, lecz powierzcie Mu wszystko, co nosicie w sercach.”
Przygotowując rok poświęcony Bożemu Sercu, pragniemy ponowić zawierzenie naszej archidiecezji, naszych rodzin i wszystkich mieszkańców Ukrainy Temu, który „cichy i pokornego serca” niesie pokój duszy.
W perspektywie trwającego dramatu wojny, cierpienia niewinnych, niepewności jutra – zawierzenie Najświętszemu Sercu Jezusa staje się dla nas zadaniem pilnym i koniecznym. Chcemy wołać - Jezu, cichy i pokornego Serca, uczyń serca nasze według Serca Twego!
Drodzy w Chrystusie!
W tym czasie oczekiwania powierzam Was wszystkich opiece Najświętszej Maryi Panny, Matki Adwentu, Oblubienicy Ducha Świętego i Królowej Pokoju. Niech Jej fiat, Jej gotowość na przyjęcie Słowa, stanie się dla nas inspiracją w tych tygodniach.
Niech św. Józef Bilczewski, gorliwy Pasterz naszej archidiecezji, wyprasza nam łaskę odnowienia serc.
Niech Bóg obdarza Was pokojem, odwagą, cierpliwością i radością wiary.
Na owocne przeżycie Adwentu, na dobre przygotowanie do Świąt Bożego Narodzenia oraz na czas zakończenia Jubileuszu i nadchodzących rocznic z serca Wam błogosławię: W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
Lwów, 30 listopada 2025 roku
№ 800/25
+ Mieczysław Mokrzycki
Arcybiskup Metropolita Lwowski
Uwaga!
Powyższe Słowo List Pasterskie należy odczytać podczas każdej Mszy św. w I Niedzielę Adwentu, 30 listopada 2025 roku.
© Copyright © 1991-2025 Archidiecezja Lwowska Kościoła rzymskokatolickiego.
Wszelkie prawa zastrzeżone. Całkowite lub częściowe wykorzystanie materiałów jest dozwolone pod warunkiem łącza www. rkc.lviv.ua (przedruk internetowy - hiperłącza www. rkc.lviv.ua). Odpowiedzialność za precyzyjność faktów, cytatów, imion oraz inne informacje ponoszą autorzy publikacji. Redakcja zastrzega sobie prawo do redagowania przedstawionych materiałów.
Jeśli zauważysz błąd, zaznacz go i naciśnij Ctrl + Enter, aby poinformować redakcję.
Projekt finansowany ze środków Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP
w ramach konkursu Polonia i Polacy za Granicą 2024 regranting. Publikacja wyraża jedynie poglądy autora/ów i nie może być utożsamiana z oficjalnym stanowiskiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP ani Fundacji „Pomoc Polakom na Wschodzie” imienia Jana Olszewskiego.
