Aktualności

LIST Z OKAZJI ŚWIĘTA OFIAROWANIA PAŃSKIEGO

: 619 2025-01-28 09:26:54

CHRYSTUS SIĘ NARODZIŁ!

Obchodzimy święto Ofiarowania Pańskiego – dzień, w którym Maryja i Józef przynieśli Dzieciątko Jezus do świątyni, aby całkowicie poświęcić Je Ojcu. W tym biblijnym wydarzeniu odkrywamy bardzo ważną prawdę – w jej najgłębszym sensie. W tym słowie Jezus jest pierwszą konsekrowaną osobą. Jego życie skupia się na „sprawach Ojca”, a Jego pokarmem jest pełnienie woli Tego, który Go posłał (por. J 4, 34). Obok poświęcanego Syna możemy zobaczyć Jego rodziców: Maryję, Jego matkę, i Józefa, który, choć nie był jego biologicznym ojcem Jezusa jednak naprawdę zrealizował misję ziemskiego ojcostwa w odniesieniu do Syna Bożyego.

Z rąk Józefa i Maryi Dzieciątko Jezus zostaje wzięte w ramiona przez starca Symeona i w modlitwie woła: „Teraz pozwalasz odejść słudze swemu, według swojego słowa, w pokoju, bo moje oczy widziały Twoje zbawienie…” (Łk 2, 29-30). Innymi słowy Symeon mówi: „Teraz mogę umrzeć w spokoju. Moje życie osiągnęło swój cel. „Cel jest taki, że spotkałem Chrystusa!” Oto biblijna ikona poświęcenia się Bogu: konsekrowani Rodzice powierzają swoje dziecko Bogu, aby inni mogli się z Nim spotkać i aby ich życie było harmonijne, miało sens.

W historii Kościoła wiele par poszło w ślady Najświętszej Maryi Panny. i Święty Józefa, poświęcając swoje dzieci Bogu. Często robili to poprzez piękne symboliczne czyny, takie jak błogosławiona Aletta, matka św. Bernarda z Clairvaux, która po narodzinach syna jeszcze tego samego dnia zaniosła go do najbliższej świątyni i położyła na ołtarzu. Ten akt należy do pięknej tradycji benedyktyńskiej (oblatio), którą Benedykt z Nursji opisał w regule monastycznej: rodzice przyprowadzali swoje dzieci, umieszczali je na ołtarzu, owijając rękę obrusem ołtarzowym. Takimi działaniami pokazali głębokie przekonanie: To, czego Bóg pragnie, jest najlepsze dla naszego dziecka! Tylko Bóg jest źródłem szczęścia! Tylko On może zaspokoić ludzkie serce! W ich życiu spełniły się słowa z Księgi Syracha: „Kto jest wierny Panu, pocieszy swą matkę” (Syr 3, 6).

Dzisiaj dużo się mówi o kryzysie powołań do życia konsekrowanego. Coraz mniej jest braci i sióstr w klasztorach, którzy wybierają drogę rad ewangelicznych. Możemy wymienić wiele czynników i przyczyn tego stanu, ale wszystkie one wskazują na kryzys w małżeństwie i rodzinie. Nasze klasztory w pewnym stopniu odzwierciedlają nasze rodziny. Przecież to z rodzinnej modlitwy, z rodzinnego czytanie Słowa Bożego, wspólnego uczestnictwa w Eucharystii, częstej spowiedzi rodzi się powołanie. Św. Jan Paweł II w liście synodalnym Vita consecrata ostrzegał nas proroczo: „Jeśli rodzice nie żyją wartościami ewangelicznymi, trudno oczekiwać, że młody człowiek usłyszy głos powołanie, zrozumie konieczność poświęceń, które musi ponieść, doceni piękno celu, który musi osiągnąć. Przecież to w rodzinie młodzi ludzie otrzymują pierwsze doświadczenie wartości ewangelicznych, doświadczenie miłości, która wprowadza ich w ofiarę składaną Bogu i innym ludziom” (VC 107).

My, biskupi Kościoła katolickiego kierujemy dziś gorący apel do naszych rodzin: Nie bójcie się modlić o dar powołania dla waszych dzieci! Wola Boga jest tym, co najlepszym może ich spotkać w życiu! Ceńcie te szlachetne pragnienia, które Bóg obudził w ich sercach. Święty Jan Bosko nauczał: „Kiedy rodzice oddają swoje dziecko na służbę Bogu, wówczas sam Pan zastąpi jego miejsce w rodzinie" A przede wszystkim kroczcie drogą dojrzałej wiary, gromadźcie się codziennie na wieczornej modlitwie, na czytaniu Słowa Bożego i niedzielnej Eucharystii. Najlepszą duchową inwestycją twojego życia jest przekazanie wiary dzieciom!

Zwracamy się do Was, konsekrowani Bracia i Siostry! Przede wszystkim dziękujemy Bogu za to, że jesteście! Wasze powołanie i misja są niezwykle ważne. Swoim życiem jesteście powołani, aby nieustannie przypominać, że każdy chrześcijanin powinien być POŚWIĘCONY! Matka, która przygotowuje śniadanie dla swoich dzieci, powinna być poświęcona Bogu, ojciec, który pracuje, ,aby utrzymać rodzinę ma być poświęcony Bogu, dzieci muszą być poświęcone Bogu, naśladując posłuszeństwo i pokorę Chrystusa, dziadek i babcia, którzy dzielą doświadczenia życiowe z młodym pokoleniem; poświęconymi powinny być osoby samotne, wdowy, wdowcy, wszyscy ci, którzy wybrali takie czy inne powołanie w życiu. Dlatego każdy musi być poświęcony Bogu, zgodnie ze słowami Apostoła: „Nikt nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie. Jeśli żyjemy, żyjemy dla Pana; jeśli umieramy, umieramy dla Pana. Czy zatem żyjemy, czy umieramy, należymy do Pana!” (Rzymian 14:7-8)

Jak cudownie jest widzieć siostrę lub brata w szatach zakonnych spieszących się do ich codziennych obowiązków. Wśród wielu wyzwań, z którymi mierzymy się dzisiaj Kościół, z którymi mierzymy Ukraina, jest znakiem obecności Boga wśród swego ludu, który spieszy, by pocieszać swoje dzieci.

Co motywuje nas bardziej do modlitwy niż widok osoby konsekrowanej, która jest w milczeniu przesuwa paciorki Różańca Świętego? Co najbardziej motywuje Cię do czytania Biblii, jeśli nie pojawienie się brata pogrążonego w tej lekturze? Co bardziej ożywia miłość do Kościoła, jeśli nie pojawienie się siostry zakrystianki, która z macierzyńską miłością starannie przygotowuje ołtarz do Eucharystii?

Dlatego mamy dla Was, drodzy Bracia i Siostry, tylko jedną prośbę: Bądźcie wierni! Bądźcie wierni codziennej modlitwie, codziennej refleksji i swemu życiu zakonnemu! Bądźcie wierni życiu wspólnotowemu, ślubom zakonnym i ostatecznie bądźcie wierni Kościołowi Katolickiemu. Niech Święta Rodzina, której centrum stanowi CHRYSTUS, będzie dla was wzorem rodziny zakonnej, gdzie w innym bracie, w innej siostrze rozpoznajemy Chrystusa!

Niech Wszechmogący Bóg błogosławi Wasza służbę, trud i poświęcenie: Ojciec, Syn i Duch Święty!

Konferencja Biskupów
Kościoła rzymskokatolickiego w Ukrainie

Вих.No 07/2025
Lwów, 27 stycznia 2025 roku