Św. Antoniego z Padwy

SANKTUARIUM ŚW. ANTONIEGO Z PADWY

Na prośbę Kurii Prowincjalnej Ojców Franciszkanów oraz duszpasterzy kościoła św. Antoniego Arcybiskup Marian Jaworski, Metropolita Lwowski, ustanowił kościół św. Antoniego Sanktuarium z dnia 13 czerwca 1995 r.

 

Adres: ul. Łyczakowska 49a, Lwów 79010

Tel.: +38 (032) 276 70 40; +38 (032) 225 68 28

e-mail: antoni.lviv@gmail.com

Web: myridobro.org

Obsługują: Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych (Franciszkanie) 

Kustosz Sanktuarium: o. Władysław Lizun OFM Conv

 

Uroczystość odpustowa ku czci św. Antoniego z Padwy 13 czerwca

Eucharystia i nabożeństwo za wstawiennictwem św. Antoniego

Wtorek

9.00; 18.00 – pl

19.30 – ua

 

Msza św.

 

Niedziela

9.00 – pl 

11.00 – z udziałem dzieci

13.00 – suma

15.00 – ua

17.00 – ru

18.30 – pl 

 

Dni powszednie

9.00; 18.00 - pl

 

Nowenna do Bożego Miłosierdzia

Czwartek

18.00 – pl

19.30 – ua

 

HISTORIA SANKTUARIUM

1618-1630 – za obronnymi murami Lwowa, pod Winną Górą na Łyczakowie, na przedmieściu Sucha Wola, zbudowano drewniany kościół pod wezwaniem św. Antoniego Padewskiego oraz drugi w mieście klasztor franciszkański w celu duchowego wsparcia mieszczan i rzemieślników lwowskich, którzy byli narażeni na ciągle najazdy wrogów.

1648 – kościół z zabudowaniami uległ zniszczeniu podczas oblężenia Lwowa przez kozaków, wkrótce odbudowany.

1652 – spłonęły odbudowane drewniane ściany. 

1669 – za czasów Korybuta Wiśniowieckiego franciszkanie odbudowują kościół z ciosanego kamienia. Pierwszy wielki fundator – książę Konstanty K. Wiśniowiecki.

1718-1720 – okres zakończenia budowy murowanego kościoła, rozpoczęcie prac nad wystrojem i wyposażeniem świątyni. Fundator i dobroczyńca prac wykończeniowych kościoła i klasztoru jest książę Janusz A. Wiśniowiecki.

21.06.1739 – konsekracja kościoła przez bpa sufragana Samuela Głowińskiego.

03.10.1784 – rozporządzenie opuszczenia kościoła i klasztoru przez zakonników franciszkańskich w wyniku reformy józefińskiej.

1785 – nadanie praw kościoła parafialnego prowadzonego przez księży diecezjalnych. Parafię przeniesiono z kościoła św. Piotra i Pawła, który po kasacie józefińskiej został zamieniony na cerkiew greckokatolicką

01.01.1786 – wprowadzenie pierwszego diecezjalnego proboszcza ks. Daniela Bogdanowicza i dwóch wikariuszy.

1818 – zbudowanie dzwonnicy.

1845 – początek długoletnich odnawiań kościoła z zabudowaniami i dokonywanie przeróbek.

1885 – rozbudowa plebanii.

1898-1904 – odbudowa przedsionka kościoła i bocznych kaplic z rozbudową zakrystii.

1926 – otrzymanie nowych dzwonów.

1921-1941 – proboszcz ks. Walenty Dubiel. Za jego czasów w pomieszczeniach plebanii mieściła się przez pewien czas kuria metropolitalna, gdzie urzędował abp Bolesław Twardowski, usunięty w grudniu 1939 r. przez władze sowieckie ze swojej rezydencji arcybiskupiej przy ul. Czarneckiego 32.

1941-1946 – proboszcz ks. Józef Czapran.

1946 – kościół nie zostaje zamknięty przez władze sowieckie, funkcjonuje nieprzerwanie, traci część parceli ogrodowej z zabudowaniami gospodarczymi, utrata części pomieszczeń w budynku plebanii.

1946-1949 – opiekun i duszpasterz ks. Hieronim Kwiatkowski.

1950 – zabranie przez władze sowieckie całego budynku plebanii.

1950-1969 – opiekun i duszpasterz ks.Ignacy Chwirut.

1969-1989 – opiekun i duszpasterz ks. Kazimierz Mączyński, który systematycznie odnawia świątynię.

1991 – wznowienie przez Jana Pawła II łacińskiej Archidiecezji Lwowskiej; franciszkanie przejmują opiekę nad kościołem św. Antoniego po 206 latach opuszczenia przez nich świątyni. 

14.04.1995 – Arcybiskup Metropolita Lwowski Marian Jaworski kanonicznie przekazuje kościół Zakonowi franciszkanów.

30.05.1995 – Arcybiskup Metropolita Lwowski Marian Jaworski podpisuje Dekret o ustanowieniu Sanktuarium.

 

(na podstawie monografii: Łucjan Wulecki, Kościół św. Antoniego we Lwowie, Wrocław 1996)